مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت سیاسی 2008-4366 7 1 2015 09 30 بررسی نظریه‌ی اصالت فرد در فلسفه‌ی سیاسی اسلامی 71 86 135 FA سیدیحیی موسوی محسن رضوانی دانشیار - گروه علوم سیاسی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0009-0006-0527-1581 Journal Article 2015 04 09 Ibn Bâjja and Ibn Tufail who have individualistic attitude have gone far from the dominant tradition and discourse of political science based on authenticity of community. They believe that man’s good fortune is not found in "public life", but in "personal life". Their individualism is based on self-reliance and freedom from the need for political and social order. They believe that man can have an individual life away from political order and civic education and can achieve happiness and good fortune by relying on reason and intellectual perceptions. Elaborating on the conditions of utopian society and non-utopian communities and on the separation of essential and transverse individualism, this paper investigates the nature of individualism of these two philosophers ابن باجه و ابن طفیل با ایستار فردگرایانه، از سنت و گفتمان غالب فلسفه‌ی سیاسی که مبتنی بر «اصالت اجتماع» است، فاصله گرفتند و نیک  بختی انسان را نه در «زندگی اجتماعی»، بلکه در «زندگی فردی» می دانند. فردگرایی آنها مبتنی بر خوداتکایی و بی نیازی از سامان سیاسی و اجتماعی است. آنها بر این باورند که انسان می تواند به دور از سامان سیاسی و تربیت مدنی، زندگی فردی داشته و با تکیه بر عقل و ادراکات عقلی، به سعادت و نیک بختی دست یابد. این مقاله، با نگرش تفصیلی به شرایط اجتماع فاضله و غیر فاضله و تفکیک فردگرایی ذاتی و عرضی، به بررسی و تحلیل ماهیت فردگرایی این دو فیلسوف سیاسی اسلامی می پردازد. https://siyasi.nashriyat.ir/sites/siyasi.nashriyat.ir/files/article-files/4_7.pdf