مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) معرفت سیاسی 2008-4366 10 2 2019 02 13 بررسی و ارزیابی قاعده‌ی «سلطنت» در اثبات مشروعیت سیاسی 41 54 201 FA محمد قاسمی دکتری - فلسفه سیاسی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0000-0002-3970-4027 محمدجواد نوروزی فرانی استاد - گروه علوم سیاسی - مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره) 0000-0003-1443-0266 Journal Article 2018 03 04 The theory of "electing by majority" is regarded as one of the major theories in political legitimacy. This theory, while having a different version with its western form, has been considered and proposed by some Shia Jurists. According to this theory, in Shi'a political jurisprudence, the vote and the will of the majority are involved at the time of Occultation as a part or the whole of cause in political legitimacy. It seems that, the main doctrine of this theory is the rule of nafy al-sabil (denying the domination of unbelievers over believers). Given the importance of this rule in proving the theory of "electing by majority" this article discussed the implication of this rule with a "critical-analysis" approach to show that the above rule does not have correlation with the right to grant it to another one and, consequently, according to it, the people's right to grant legitimacy to the political ruler cannot be proved. نظریۀ «انتخاب اکثریت» به عنوان یکی از نظریه های کلان در مشروعیت سیاسی تلقّی می شود. این نظریه در عین اینکه بازخوانی متفاوتی با نوع غربی خود دارد، مورد توجه و پیشنهاد برخی فقیهان شیعه قرار گرفته است. بر اساس این نظریه، در فقه سیاسی شیعه، رأی و اراده‌ی اکثریت در عصر غیبت به عنوان جزء العله یا تمام العله در مشروعیت سیاسی دخیل است. به جرئت می توان گفت: اصلی ترین مستند این نظریه، قاعده‌ی «سلطه» و یا اولویت مستفاد از این قاعده است. نظر به اهمیت این قاعده در اثبات نظریه‌ی «انتخاب اکثریت»، مقاله‌ی حاضر با رویکردی «تحلیلی ـ انتقادی» دلالت این قاعده را موضوع بحث قرار داده است تا نشان دهد که قاعدۀ مذکور ـ به فرض آنکه سلطنت بر نفس را اثبات کند ـ تلازمی با حق اعطای آن به دیگری ندارد و در نتیجه، با استناد به آن، حق مردم در اعطای مشروعیت به حاکم سیاسی، قابل اثبات نخواهد بود. https://siyasi.nashriyat.ir/sites/siyasi.nashriyat.ir/files/article-files/3_16.pdf