<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><ArticleSet>
                    <Article>
            <Journal>
                <PublisherName>مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)</PublisherName>
                <JournalTitle>معرفت سیاسی</JournalTitle>
                <Issn>2008-4366</Issn>
                <Volume>3</Volume>
                <Issue>2</Issue>
                <PubDate PubStatus="epublish">
                    <Year>2012</Year>
                    <Month>03</Month>
                    <Day>05</Day>
                </PubDate>
            </Journal>
            <ArticleTitle></ArticleTitle>
            <VernacularTitle>تبیین اخلاق فضیلت در فلسفه سیاسی کلاسیک</VernacularTitle>
            <FirstPage>7</FirstPage>
            <LastPage>26</LastPage>
            <ELocationID EIdType="pii">58</ELocationID>
            <ELocationID EIdType="doi"></ELocationID>
            <Language>FA</Language>
            <AuthorList>
                        <Author>
            <FirstName>مهدی</FirstName>
            <LastName>امیدی نقلبری</LastName>
            <Affiliation>موسسه امام خمینی</Affiliation>
            <Identifier Source="ORCID">0009-0002-9281-9648</Identifier>
        </Author>
                    </AuthorList>
            <PublicationType>Journal Article</PublicationType>
            <History>
                <PubDate PubStatus="received">
                    <Year>2011</Year>
                    <Month>11</Month>
                    <Day>10</Day>
                </PubDate>
            </History>
            <Abstract>Virtuous ethics in classical political philosophy correspond to normative and finalist types of ethics and concern such concepts like virtue and vice, boon and good, moral obligation, volitional act, voluntary agent, happiness, and perfection. Virtue-oriented ethical theories are centered on: purposefulness, emphasis on the righteous agent rather than mere act, the reliance of values on rational-natural values, the excellence of agent&#039;s intentions and motives, the superiority of wisdom over obligatory rules and the priority of moral examples. Virtuous ethics can be studied from four perspectives: historical, purposeful, pluralist or monistic, and religious or secular.</Abstract>
            <OtherAbstract Language="FA">اخلاق فضیلت در فلسفه‌ی سیاسی کلاسیک، از سنخ اخلاق غایت گرا و هنجاری است و با مفاهیم اخلاقی چون فضیلت و رذیلت، خیر و خوبی، بایستی اخلاقی، فعل ارادی، فاعل ارادی، سعادت و کمال در ارتباط است. نظریه های اخلاقی فضیلت محور، از ویژگی غایت گرا بودن، تأکید بر عامل درستکار به جای صرف عمل، ابتنای ارزش ها بر ارزش های ذاتی عقلی، ممتاز بودن جایگاه نیّت و انگیزه های فاعل در آن، برتری حکمت بر قواعد الزامی و تقدم الگوها و اسوه های اخلاقی برخوردارند. همچنین اخلاق فضیلت را می توان از چهار منظر تاریخی، غایت گروی، وحدت یا کثرت گروی، دینی یا سکولار مورد بررسی قرار داد.</OtherAbstract>
            <ObjectList>
                            <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">اخلاق</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">سیاست</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">سعادت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">فضیلت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">غایت</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">خیر</Param>
            </Object>
                        <Object Type="keyword">
                <Param Name="value">فلسفه سیاسی کلاسیک</Param>
            </Object>
                        </ObjectList>
            <ArchiveCopySource DocType="pdf">https://siyasi.nashriyat.ir/sites/siyasi.nashriyat.ir/files/article-files/1_2.pdf</ArchiveCopySource>        </Article>
    </ArticleSet>
