مباني و استلزامات اجتماعي شدنِ انسان در گفتمان اصحاب قرارداد اجتماعي و رهيافت فطرت

سال هفتم، شماره دوم، پياپي 14، پاييز و زمستان 1394

مجتبي زارعي / استاديار گروه علوم سياسي دانشگاه تربيت مدرس zareei@modares.ac.ir

دريافت: 5/7/1394 ـ پذيرش: 17/11/1394

 

چكيده

مقالۀ پيش رو بر آن است تا نشان دهد كه در يك تصوير كلي، دو سنخ از اجتماعي شدن انسان وجود دارد: اجتماعي شدن مدرنيستي مبتني بر گفتمان اصحاب قرارداد اجتماعي، و اجتماعي شدن منبعث از فطرت الهي. مباني و تضمنات انسان در رويكرد نخست، تمناي امنيت در زيست بومِ ابهام و هراس آلودگي دارد و در انسان رويكرد دوم، به سبب وجود وديعة الهي مابين انسان و خدا، واجد وفاي به عهد و لاجرم، رهاموز محبت و سعادت است؛ زيرا انسانِ رويكرد نخست انساني ذاتاً خودپسند، متفرد و بي اعتنا به پيمان ها و معاهدات، و انسان رهيافت دوم به سبب مفطور بودن به فطرت الهي، مسئول، واجد توانايي حمل ودايع و ذاتاً اجتماعي، و به سبب برخورداري از پيمايش مراتب كمالي، مسرور است.

كليدواژه ها: قرارداد اجتماعي، فطرت، وديعۀ الهي، ترس، محبت، سعادت.