استلزامات سياسي «تُؤَدَه» و «تسرّع» در انديشة سياسي امام خميني ره

قيمت مقاله الكترونيكي: 
1500تومان

سال يازدهم، شماره اول، پياپي 21، بهار و تابستان 1398

حسن علي‌ياري / استاديار گروه معارف اسلامي، دانشگاه پيام نور تهران
رشيد رکابيان / استاديار دانشگاه آيت‌الله بروجردي     ra.recabian@gmail.com
دريافت: 24/09/1397 ـ پذيرش: 13/03/1398
چکيده
فلسفة «تؤده» و «تسّرع» در انديشة سياسي امام خميني ره پرسش اصلي پژوهش حاضر است. در انديشة سياسي اسلام، هيچ‌گاه بحث مستقلي پيرامون اين دو مفهوم ارائه نشده است. از اين‌رو نگارندگان تلاش کرده‌اند به روش استنباطي با تکيه بر آموزه‌هاي اسلامي در کتاب و سنت و با تأکيد بر انديشه‌هاي امام خميني ره به ارائة اين بحث بپردازند. الگوي مورد بحث در اين مقاله بر اساس نظرية «دو فطرت» امام خميني ره و با تأکيد بر چهارچوب نظري علل اربعه ارائه شده است. از آنجاکه تؤده مربوط به فطرت مخموره و از جنود عقل و متعلق به مکتب فلسفي متعاليه است و تسّرع که از فطرت محجوبه و از جنود جهل و متعلق به مکتب فلسفي متداني است، هر کدام به‌عنوان يک صفت، روحيه و وضعيت حادث در سطح فرد و جامعه نگريسته شده است که هر کدام ناشي از چهار علت مادي، صوري، فاعلي و غايي خواهند بود و مي‌تواند موجب شکل‌گيري يک جامعة متعالي يا متداني گردد. بر اين اساس، تلاش شده است در حد امکان، استلزامات و دلالت‌هاي سياسي آنها مورد توجه و مقايسه قرار گيرد.
کليدواژه‌ها: تؤده، تسرّع، مکتب متعاليه، مکتب متدانيه، فطرت مخموره، فطرت محجوبه، علل اربعه.