معرفت سیاسی

امنیتی‌سازی به‌مثابة کنش گفتاری به‌معنای فرایندی است که طی آن، یک موضوع (موضوع امنیت) از سوی مرجع صلاحیت‌دار (مرجع امنیتی‌سازی) به‌عنوان تهدیدی وجودی برای بقا و ارزش‌های امنیتی معرفی می‌شود (مخاطب) و مستلزم واکنش‌های فوق‌العاده است. این مفهوم، اگرچه یکی از نظریه‌های تخصصی مطالعات امنیت است؛ ولی به‌علت عدم تحلیل از منظر انسجام نظری، ضروری می‌نماید که آن را پیگیری کنیم. ازاین‌رو هدف از نگارش این پژوهش پاسخ به این پرسش است که آیا امنیتی‌سازی به‌مثابة کنش گفتاری در چهارچوب مکتب کپنهاک از انسجام نظری کافی برخوردار است تا به‌عنوان یک چهارچوب تحلیلی جامع در مطالعات امنیتی به‌کار گرفته شود؟ آنچه با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و تفسیر گزاره‌های اسنادی مکتب کپنهاک به‌نظر می‌رسد، این است که به‌علت ابهام در تعریف دقیق نقش مرجع امنیتی‌سازی و مخاطب، تعارض میان ارکان مختلف و تناقض در برخی از رهنمودها کاربرد عملی این الگو را در تحلیل مسائل پیچیدة امنیتی کاهش می‌دهد. بنابراین اگرچه مکتب کپنهاک در ارائة یک چهارچوب نوآورانه برای تحلیل امنیتی‌سازی موفق بوده؛ اما برای تبدیل شدن به یک الگوی جامع و کارآمد، نیازمند بازنگری است.