The Islamic Republic of Iran was formed on the basis of doctrines of Islam emphasizing on such components as culture and political values, an event which distinguished the nature of Islamic Revolution and the system of the Islamic Republic of Iran from that of other systems. Such components as culture, political values and ideals of foreign policy are mentioned in the early conceptualization of soft power. Accordingly, the components of soft power introduced by Islam are different from the ones proposed by Joseph Nye in the early conceptualization of this power. This difference lies in the way power, man, ethics, and God are perceived. The sources of Islamic soft power are based on such values as self-sacrifice, martyrdom-seeking, spiritualism, justice- orientation, guardianship-centeredness, truth-orientation, and independence-seeking in such a way that this power has not only caused internal cultural change but also have influenced the external process of religious self-confidence and Islamic awakening.
Title :مؤلفههای قدرت نرمِ جمهوری اسلامی ایران با رویکرد اسلامی
Abstract:
جمهوری اسلامی ایران بر مبنای آموزه های اسلام و تأکید بر مؤلفه هایی مانند فرهنگ و ارزش های سیاسی شکل گرفت. این امر ماهیت انقلاب و نظام جمهوری اسلامی ایران را از دیگر نظام ها متفاوت ساخت. در مفهوم سازی اولیه از قدرت نرم مؤلفه هایی مثل فرهنگ، ارزش های سیاسی و مطلوب های سیاست خارجی بیان گردیده است، بر این اساس، مؤلفه های قدرت نرمی که در اسلام مطرح می باشد، متفاوت از آن چیزی است که در مفهوم سازی اولیه از این قدرت توسط جوزف نای ارائه شده است. علت این تفاوت در نوع نگاه به قدرت، انسان، اخلاق و خدا است. منابع قدرت نرم اسلامی، بر ارزش هایی چون ایثار، شهادت طلبی، معنویت گرایی، عدالت باوری، ولایتمداری، حق گرایی و استقلال طلبی استوار است به گونه ای که ضمن ایجاد تحول فرهنگی در سطح داخلی بر روند تحولات خودباوری دینی و بیداری اسلامی در حوزه پیرامونی خود نیز تاثیر گذار بوده است.
کنگراني، مهدي (1385)، قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، تهران، جمال الحق.
گردشي، حميدرضا (1381)، مباني فقهي مشروعيت سياسي در انديشة امام خميني، چ دوم، تهران، مؤسسه فرهنگي قدر ولايت.
گلشن پژوه، محمودرضا (1387)، جمهوري اسلامي ايران و قدرت نرم، تهران، معاونت پژوهشي دانشگاه آزاد اسلامي – دفتر گسترش توليد علم.
گيدنز، آنتوني (1374)، جامعه شناسي، تهران، ني.
مجتهدزاده، پيروز (1383)، روحيه عدالتخواهي و جايگاه آن در هويت ملي ايرانيان، تهران، مؤسسه مطالعات ملّي.
محمدي، منوچهر، «منابع قدرت نرم، سرمايه اجتماعي نظام جمهوري اسلامي ايران» (تابستان 1387)، پانزده خرداد، ش16، ص22.
محمدي، يدالله، «انقلاب اسلامي و جنگ تحميلي: تقابل و رويارويي دو چهره قدرت (نرم افزاري و سخت افزاري)» (دي 1379)، مصباح، ش36، ص97.
مشير زاده، حميرا (1388)، تحول در نظريات روابط بينالملل، چ چهارم، تهران، سمت.
مصلينژاد، عباس (1389)، فرهنگ سياسي ايران، چهارم، تهران، فرهنگ صبا.
مطهري، مرتضي (1383)، پيرامون انقلاب اسلامي، چ بيست و دوم، تهران، صدرا.
موسوي خميني، روحالله (1370)، صحيفه نور، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي.
ـــــ، (بيتا)، ولايت فقيه، تهران، پيام آزادي.
ميلسن ژان و همکاران (1388)، ديپلماسي عمومي نوين؛ قدرت نرم در روابط بينالملل، ترجمة رضا کلهر و سيدمحسن روحاني، چ دوم، تهران، دانشگاه امام صادق.
مينايي، مهدي، «انقلاب اسلامي و جايگاه ژئواکونوميک» (تابستان 1388)، انديشة انقلاب اسلامي، ش7و8، ص242-244.
ناي، جوزف (1389)، قدرت نرم ابزارهاي موفقيت در سياست بينالملل، ترجمة سيدمحسن روحاني و مهدي ذوالفقاري، تهران، امام صادق.
ـــــ، (مهر 1389) شبکههاي اينترنتي بعد کليدي قدرت نرم در قرن21، سايت باشگاه افسران جوان جنگ نرم، بازيابي شده در: 29/6/ 1389¬¬از 8908171543 /www.afsaran.ir/index.php http://
نقيبزاده، احمد (1382)، تأثير فرهنگ ملي بر رفتار سياسي ايرانيان، تهران، مرکز بازشناسي اسلام و ايران.